Sayfa Oluşturucu

Tuvalin altında sayfa oluşturucu bir ağaç saklar. Her düğüm, tür adı ve ayar nesnesi olan bir bloktur; çocuklar ebeveynlerin içine yerleşir ve render eden bileşen ağacı gezerek her düğümü o adla kayıtlı bileşene dönüştürür. Render anına kadar sayfanın hiçbir yeri işaretleme değildir. Bu dolaylılık, bir bloğun bileşeni güncellendiğinde görünümünün her yerde aynı anda değişmesini ve eski bir sayfadaki bilinmeyen blok türünün eskimiş HTML yerine hata olarak çıkmasını açıklar.

Asıl gerilim, kaç blok türü olduğu ile her birinin ne kadar yapılandırılabildiği arasındadır. Çok ayarlı az blok sistemi küçük tutar ama kararları uzun seçenek panellerine gömer; dar kapsamlı çok blok seçimi kolaylaştırır ama bakılacak kodu ve sayfanın bozuk görünme yollarını çoğaltır. Her yeni özel blok kalıcı bir maliyettir, çünkü tema değişimlerinden, kırılma noktası çalışmasından ve bir sonraki marka yenilemesinden sağ çıkmak zorundadır.

Günlük kullanımda tasarım sistemi ya oluşturucuda uygulanır ya da orada sessizce terk edilir. Renk ve tipografi, blok başına geçersiz kılmalardan değil tema belirteçlerinden gelmelidir; böylece marka yenilemesi yüz düzenleme değil bir düzenleme olur. Pivix aynı kaydı açılış sayfaları, quiz adımları ve sonuç sayfalarında kullanır; bir kez yazılan bölüm üç yüzeyde de çıkar ve katılımcı tekliften soruya, sorudan skora bir sistem değişimi hissetmeden geçer.

Kompozisyon, bilinen parçalardan kurulan sayfalarda işe yarar; belirli bir biçimi olan içeriği tarif etmez. Ürün kataloğu, etkinlik listesi veya yardım merkezi; alanları ve ilişkileri olan tiplenmiş kayıtlar ister. Bunu serbest bloklara sıkıştırmak, aynı verinin her sayfada yeniden yazılmasına ve zamanla ayrışmasına yol açar. Oluşturucu ayrıca bloklarının uygulamadığı bir davranışı ifade edemez; gerçek etkileşim hâlâ bir kap içine gömülen kod ister.

Burada sağlık tek sayfada değil sistemde ölçülür. Kullanımdaki farklı blok türlerini ve yalnızca standart seti kullanan sayfaların payını sayın; tek seferlik blokların artması kütüphanenin parçalandığını gösterir. Sayfa başına biçim geçersiz kılmalarını da sayın; bir sonraki marka yenilemesini pahalı kılan borç tam olarak bunlardır.

Sonra işi ölçün. Küçük bir metin değişikliğinin medyan dakikası ve bu değişikliğin ne sıklıkla talebi yapandan başkasını gerektirdiği, kompozisyonun gerçekten kendi kendine yeterli olup olmadığını gösterir. Sürüm başına render hatalarını ve düzen bozulmalarını da izleyin: bir bileşen güncellemesinden sonraki sıçrama, bileşenin artık desteklemediği biçimde yapılandırılmış blokları ortaya çıkarır.

Klasik hata, biçimi temada değil blokta vermektir. Bir pazarlamacı görüntü bozuk göründüğü için tek bir başlığa hex değeri girer, bunu sayfalar boyunca tekrarlar ve altı ay sonraki marka yenilemesi, hiçbir küresel değişikliğin ulaşamayacağı yüzlerce sabit geçersiz kılmayla karşılaşır. Rengi ve tipografiyi tema seçimleriyle sınırlayın; bir blok gerçekten istisna gerektiriyorsa bunu sonradan bulunabilsin diye adlandırılmış bir varyant olarak ekleyin.

İkinci hata, sayfa bakılamaz hâle gelene dek iç içe geçirmektir. Kap içinde sütun, sütun içinde sütun; bir ekranda çalışan, diğerinde çöken bir düzen üretir ve sonraki editör iç boşluğu hangi sarmalayıcının taşıdığını bulamaz. İç içe geçmeyi sığ tutun, bölümleri katman listesinde tanınacak şekilde adlandırın ve bir bölümü anlamak bir dakikadan uzun sürüyorsa yamamak yerine yeniden kurun.